Profesora Grzegorza Chrapkiewicza poznałem w Wyższej Szkole Komunikowania i Mediów Społecznych w Warszawie im. Jerzego Giedroycia, gdzie w latach 2008-2010 studiowałem na kierunku Aktorstwo w Katedrze Aktorstwa i Sztuki Medialnej. Uczestniczyłem w dwóch ćwiczeniach prowadzonych przez Profesora – na pierwszym roku w zajęciach z Wiersza klasycznego („Pan Tadeusz” Adama Mickiewicza, scena kłótni z Telimeną odgrywaną przez Gaję Kołodziej) oraz na drugim roku w zajęciach ze Scen współczesnych („Love Story”, scenariusz i reżyseria: Michael Landon). Pod okiem Profesora udało mi się przełamać pierwsze obawy oraz pewną sztuczność gry wyniesioną z wcześniejszych warsztatów teatralnych, otworzyć się i dojść do „prawdy” w sobie.
Mimo że nie ukończyłem tej szkoły, zdobyte w niej wiedza i wykształcenie pozwoliły mi później połączyć m.in. w mojej pracy trenerskiej elementy aktorskie i psychologiczne. Dzięki temu byłem w stanie zaproponować, jak podejście psychologiczne i warsztatowe można wykorzystać w nauczaniu aktorstwa (na przykład korzyści płynące ze stosowania „kontraktu”). Mogłem również spojrzeć świeżym okiem na relacje między studentami a ich opiekunem artystycznym i zaproponować pewne elementy modnej ostatnio (a zarazem bardzo potrzebnej) asertywności i obrony swoich granic.
Pełna treść rekomendacji:
„Pan Paweł Tempczyk konsultował od strony psychologicznej pracę „Rola opiekuna artystycznego w procesie kształcenia studentów kierunku aktorskiego – specjalność dramatyczna” na Akademii Teatralnej w Warszawie.
Wskazówki i uwagi pana Pawła były bardzo trafne i merytoryczne (na przykład odnośnie asertywności czy zasad panujących na treningach), jego wkład pozwolił połączyć w pracy elementy psychologiczne i aktorskie. Było to możliwe dzięki szerokiej wiedzy i doświadczeniu pana Pawła w obszarze psychologii połączonej z jego edukacją w kierunku teatralnym. Doceniam również jego duże zaangażowanie i umiejętność współpracy, dlatego też z całym przekonaniem mogę polecić Pana Pawła Tempczyka do współpracy.”
