[English version below]
W tym tygodniu uczestniczyłem w międzynarodowym wydarzeniu International Tool Fair organizowanym przez islandzką Agencję Narodową jako osiemnasta edycja z inicjatywy francuskiej Agencji Narodowej programu Erasmus Plus. Nie był to mój pierwszy Tool Fair, trzy lata temu (podczas pandemii) wziąłem udział w piętnastej edycji tego wydarzenia zorganizowanej w Portugalii. W międzyczasie odbyły się również edycje we Francji (2022) i Irlandii (2023). Tematem tegorocznej edycji były Tech-tonic Motions in Learning, czyli przesunięcie nauczania na inne tory – do świata cyfrowego, wydarzenie miało również charakter przekrojowy tzn. gościło zarówno pracowników młodzieżowych, jak i osoby związane z edukacją formalną. Wydarzenie składało się z warsztatów omawiających dane narzędzia (Tool Trainings oraz Tools to Explore), wystąpień gości (TF Talks), sesji coachingowych (Tool Coaching), przestrzeni na prezentację swoich technik (Tool Market) oraz opcjonalnych sesji porannych.
Tym, co wyniosłem najcenniejszego z całego wydarzenia, były trzy sesje TTE – Reimagining Youth Work with VR. Mieliśmy okazję doświadczyć różnych gier i symulacji w wirtualnej rzeczywistości (VR, a także rozszerzonej rzeczywistości – AR), ale też dowiedzieliśmy się, jak zastosować XR w pracy młodzieżowej. XR może być przydatne zarówno jako przestrzeń do nawiązywania relacji (co jest szczególnie ważne w przypadku osób nieczujących się pewnie w nowym towarzystwie), może również pomóc oswajać lęki na zasadzie stopniowej desensytyzacji (odwrażliwianiu), a w przypadku osób z niepełnosprawnością ruchową pozwala im poznać nowe miejsca i wyruszać na wycieczkę dookoła świata bez ruszania się z miejsca. W drugą zaś stronę osoby sprawne ruchowo mogą poznać ograniczenia, z którymi borykają się na co dzień osoby niepełnosprawne. Zajęcia były prowadzone przez przedstawicieli fińskiej organizacji verke i widać było u nich duże doświadczenie oraz pasję zarówno do pracy młodzieżowej, jak i do wirtualnej rzeczywistości.
Jako mój wkład w wydarzenie (byłem tylko uczestnikiem) zaproponowałem poranną sesję jogi śmiechu. Szczerze mówiąc minęło już trochę czasu od momentu, jak ostatnio prowadziłem zajęcia z jogi śmiechu, po angielsku tym bardziej, natomiast doszedłem do wniosku, że chyba nadszedł czas powrotu do tej techniki 😉 Mój kontakt z jogą śmiechu osłabł w trakcie pandemii – sesje na żywo były zbyt ryzykowne; próbowałem poprowadzić kilka sesji online, ale zupełnie nie czułem przepływu energii w grupie, dlatego też porzuciłem je, a po zakończeniu pandemii bardzo sporadycznie to robiłem. Ważne jest, że jogę śmiechu poprowadziłem dopiero trzeciego dnia, kiedy uczestnicy się już zdążyli poznać i oswoić ze sobą, i zapisały się tylko osoby chętne poznać i doświadczyć tej techniki. Jak zauważyłem, jest to bardzo ważne w tworzeniu odpowiedniej atmosfery i zwiększeniu motywacji uczestników. Jak się okazało, nadal doskonale pamiętam, jak prowadzić sesje; były ćwiczenia oddechowe jak np. akordeon czy spięcie-rozluźnienie, były zestawy ćwiczeń śmiechowych – park rozrywki oraz wycieczka do ciepłych krajów, był też sabat czarownic i myjnia samochodowa. Po zajęciach otrzymałem bardzo pozytywny feedback – uczestnicy byli bardzo zadowoleni, rozluźnieni albo pełni energii, także miałem poczucie, że dałem coś od siebie podczas #ITFXVIII 🙂
Jeśli zaś chodzi o zwiedzanie (którego nie mogło zabraknąć), to widziałem ikoniczny kościół Hallgrímskirkja będący wizytówką Reykjaviku, wybrałem się również na wycieczkę Golden Circle, podczas której zwiedziliśmy park narodowy Thingvellir, obszar geotermalny Geysir, wodospad Gullfor i krater Kerid, w ramach projektu uczestniczyliśmy również w niezapomnianym wydarzeniu Lava Show, podczas którego lawa podgrzana jest do 1100 stopni Celsjusza, czyli do temperatury topnienia, wypływa na środek pomieszczenia.
[English version]
This week I participated in the International Tool Fair organized by the Icelandic National Agency as the eighteenth edition of the Erasmus Plus edition on the initiative of the French National Agency. It was not my first Tool Fair, three years ago (during the pandemic) I took part in the fifteenth edition of this event organized in Portugal. In the meantime, editions in France (2022) and Ireland (2023) were also held. The theme of this year’s edition was Tech-tonic Motions in Learning, i.e. shifting teaching to a different track – to the digital world. The event was also cross-sectional, i.e. it hosted both youth workers and people associated with formal education. The event consisted of different activities: Tools Trainings, Tools to Explore, TF Talks, Tool Coaching, Tool Market and optional morning sessions.
What I found the most valuable in the whole event were three TTE sessions – Reimagining Youth Work with VR. We had the opportunity to experience various games and simulations in virtual reality (VR, as well as augmented reality – AR), but we also learned how to apply XR in youth work. XR can be useful both as a space for establishing relationships (which is especially important in the case of people who do not feel confident in a new company), it can also help reduce anxiety thru systematic desensitization. It allows people with physical disability to discover new places and go on a trip around the world without moving. TTE were conducted by representatives of the Finnish organization verke and you could see their extensive experience and passion for both youth work and virtual reality.
As my contribution to the event (I was only a participant), I offered to lead a morning laughter yoga session. To be honest, it’s been a while since I last conducted a laughter yoga class, but I came to the conclusion that it was probably time to return to this technique 😉 My contact with laughter yoga weakened during the pandemic – live sessions were too risky; I tried to conduct a few online sessions, but I didn’t feel the flow of energy in the group and after the pandemic ended I did it very sporadically. I led laughter yoga on the third day when the participants had already managed to get to know each other and get used to each other, and only people willing to learn and experience this technique signed up. As I have noticed, this is very important in creating the right atmosphere and increasing the motivation of the participants. As it turned out, I still remember perfectly well how to conduct sessions. There were breathing exercises such as accordion or tension-release, there were sets of laughter exercises – an amusement park and a trip to warm countries, there was also a witches’ covent and a car wash. After the session I received very positive feedback – the participants were very happy, relaxed or full of energy, so I had the feeling that I gave something back during the event 🙂